این روزها حالم چندان بد نیست. چرا بد باشد؟ چند روز پیش تولدم بود و حالا مثلا خیلی خوشحال و اینها هستم. می ماند یک غم کوچک که از عید به این ور روی دلم سنگینی میکند و امانم را بریده. قضیه چیست؟ بماند. شاید بعدا نوشتم، شاید اینجا نه. توی توییتر یا فیس بوکم مثلا. شاید هم قبلا نوشته ام. نمی دانم. خسته ام این روزها. ناراحت نیستم. غصه دار و خسته شاید بهترین توصیف برای این روزهایم باشد. چند روزی دانشگا نرفتم، خبری از بچه ها ندارم و این اصلن خوب نیست. و همین. شاید روزهای بهتری در پیش باشد… و شایدم همه ی این چیزها در مورد آینده خوب مزخرف است. نمیدانم… فکر میکنم برای الان کافی است همین چند خط هزیان

تا کار به جایی رسید که نه حکومت به حرف مردم گوش می داد و نه مردم به حرف حکومت. همه دنبال وحدتی می گشتند که وجود نداشت… سرانجام در یک روز که هیچکس فکرش را نمی کرد انقلاب شد…

[+] امروز داشتم به این فکر میکردم که بیشتر از یک ساله که پای حرف هیچکدوم از سیاستمدارهای کشورم ننشسته ام؛ آخرین بار، آخرین نماز جمعه هاشمی بود…

در جنگ هیچ چیز باشکوهی نیست… هیچ افتخاری نیست… چیزی که هست فقط نابودی است، مرگ افراد بی گناه و شاید دیگر هیچ. ولی گاهی برای درست کردن یک چیز لازم است چیزی را نابود کنی، افراد بی گناهی را بکشی و بر خلاف عقایدت رفتار کنی… جنگ شاید تنها راه اصلاح یک انقلاب منحرف شده باشد…

[+] در رابطه با احتمال حمله به تجهیزات اتمی ایران

دختری گفت: پسرا که عشقت رو نمی خوان. عوضیا آهن پرستن. یه ماشین خوب زیر پات باشه، هوارتا خاطرخواه پیدا میکنی…

و این طور بود که جرقه های اولیه نوشتن این مطلب در ذهن من شکل گرفت. در این مطلب سعی می کنم نه درباره درخواست هایی که معمولا به شکل سنتی از طرف دخترها مطرح میشه (مثلا اینکه پسر باید خونه داشته باشه، ماشین داشته باشه، شغل داشته باشه و اینا) بلکه درباره توقعات جدیدی که در تعداد زیادی از پسرها به وجود اومده و به معیاری برای ازدواج تبدیل شده حرف بزنم.

این روزا دیگه عجیب نیست اگه از پسری بشنوی : دختر باید پولدار باشه. یه پنت هوس بالا شهر داشته باشه. باباشم کارخونه دار باشه! (دیگه؟!) این توقعات به خودی خود بد نیست ولی وقتی به معیاری برای ازدواج تبدیل بشه یه کمی (البته یه مقدار بیشتر از یه کمی) مساله ساز میشه. عده ای در این بین پسرها رو مقصر اصلی می دونن و مثل بابا بزرگا میگن: پسرای این دوره زمونه عُرضه ندارن. می خوان خودشونو بچسبونن به یکیُ بکشن بالا. بی عارن و اینا!

ولی آیا تنها پسرها مقصرند؟

به اعتقاد نگارنده شرایط بد اقتصادی و بلایی که در این چند ساله بر سر اقتصاد کشور اومده، افزایش تعداد بیکاران، ماجراجویی در مورد مسائل اقتصادی ( منظورم بیشتر راجع به بازی هاییِ که در مورد هدفمند کردن یارانه ها در حال انجام شدنه) از عوامل تاثیر گذار بر جهت گیری پسر ها به این سمت و سو بوده است.

به این ترتیب بعید نیست که تعداد ازدواج ها روز به روز کمتر و رابطه ها به سطح خیابون ها محدود بشن، جایی که در آن حداقل توقع ها کمتر است…

حدود 10 سال پیش بود که یه سری اتفاقات افتاد و باعث شد تعداد زیادی از وب سایت ها نابود بشن و فقط تعدادی از اونا که واقعا کاربردی بودند و ایده نابی داشتن بتونن به فعالیت خودشون ادامه بدن. علت این اتفاق رو کارشناسان رشد کاذب سایت ها در اون زمان می دونستن. به عنوان مثال در اون زمان تعداد زیادی سایت شبیه به هم به وجود اومد که الگوبرداری از سایت های موفق بود. این سایت ها به این امید ساخته می شدند که یکی پیدا بشه و اونا رو بخره ( و یا حداقل حمایت مالی بکنه). آخرش این شد که مسئولان این سایت هایی که دست به کپی کاری زده بودن فعالیت سایت هاشون رو متوقف کردن و به فکر این افتادن که به دنبال ایده های جدید برن. علت اصلی اینکه وب 2 رو وب ایده ها هم می گن همینه. اتفاق 10 سال پیش یک نقطه ی عطف برای دنیای وب بود. توجه کنید که در آن زمان بیشتر محتوای وب به زبان انگلیسی بود و وب فارسی چندان گسترده نبود (فکر کنم جمله اصلا گسترده نبود درست تر باشه!)

حالا… بعد از گذشت 10 سال کارشناسان اتفاقی مشابه را برای وب پیش بینی کرده اند. اتفاقی که این بار گریبان گیر وب فارسی هم خواهد شد. با نگاهی به وب فارسی متوجه نزدیک بودن وقوع این اتفاق می شویم. بیایید ابتدا نگاهی به سایت های اشتراک لینک فارسی بیندازیم. بعد از موفق عمل کردن سایت دیگ، مسئولان سایت بالاترین تصمیم گرفتند نسخه فارسی دیگ را هوا کنند… که البته موفق عمل کرد. فاجعه اصلی بعد از آن اتفاق افتاد: بیشترین، دنباله، مهندس، سبزلینک، مفیدترین، شیرین ترین، زیباترین و … ( باور کنید شوخی نمی کنم. کافیه توی گوگل این اسم ها رو جستجو کنید تا به آدرس این سایت ها برسین).

حال جالب اینجاست که عده ای که خود را آی تی نویس می دانند به جای تذکر در مورد پیدایش قارچ گونه این سایت ها، که حقیقتا جزو موارد بی ارزش وب فارسی تلقی می شوند، به معرفی آنها می پردازند.

وبلاگستان فارسی مان هم وضع درست و حسابی ندارد. وبلاگستان پرشده از تم های کلیشه ای مثل: مملکته داریم، جهان سوم جایی است، اگه من خدا بودم و الی آخر.

ادامه این روند تنها به یک چیز منجر می شود: فاجعه دهه 90. تعداد زیادی از وبلاگ ها و وب سایت ها نابود می شوند و فقط عده ی اندکی باقی می ماند؛ شاید این نقطه عطف وب فارسی باشد.

[+] قصد من این نبود که در این مطلب به صورت تکنیکال در مورد این قضیه صحبت کنم. اگر دنبال اطلاعات بیشتری در مورد وب 2 و اتفاقات دهه 90 هستید لینک های زیر به شما کمک می کند:

تفاوت های وب 1 و وب 2 توسط علیرضا مجیدی

وب 2 چیست؟ توسط حسین شرفی

آیا فاجعه ی دهه ی نود تکرار خواهد شد؟ توسط سینا حسین زاده

پی نوشت: بعد از انتشار این پست مطلب جالبی در گودر پیدا کردم که خواندن آن خالی از لطف نیست: سایت ها و سرویس های جدید ایرانی

نیمه شبه و من دوباره بی خوابی زده به سرم. از روی تختم بلند میشم و توی تاریکی اتاق قدم می زنم. باید یه چیزی بخورم؛ شاید یه لیوان قهوه. با هر بدبختی که شده ظرف قهوه رو پیدا می کنم. قهوه جوش رو روشن می کنم و میرم روی کاناپه جلوی تلویزیون لم می دم. آه… پامو روی میز میذارم. به چیزای زیادی فکر می کنم. به کارهایی که کردم، به کارهایی که نکردم، به کتاب هایی که نخوندم و فیلم هایی که ندیدم، به روز های زندگیم که ، بد یا خوب، گذشت، به گذشته تلخم و خیلی چیزای دیگه. صدای جیغ قهوه جوش بلند میشه. پا میشم یه لیوان پیدا می کنم و قهوه رو میریزم توی لیوان و برمی گردم و روی کاناپه می شینم. قهوه یه کم زیادی تلخه و این تلخی، تلخی های زیادی رو به یادم میاره. رنگ تلخ لب های تو توی لحظه ی رفتنت که من هنوز که هنوزه نفهمیدم این تلخی لبهات بود یا دلتنگی رفتنت. میرم کنار پنجره می ایستم و به آسمون نگاه می کنم. از بین چند ستاره ای که تونستن توی هوای ظلمانی شب خودنمایی کنن یکی رو انتخاب می کنم؛ نه واسه خودم، واسه تو. ستاره من خیلی وقته که مرده…

داستان وبلاگ نویسی من مثل داستان پسر بچه ای می مونه که نقاشی میکشه، ولی چون اونا رو دوست نداره دور میندازه…

[+] امیدوارم اینجا رو واسه مدت طولانی تری نگه دارم.